PAKASALAN ANG ISANG BILYONARYONG LUMPO—PERO NANG MATUMBA KAMI SA KAMA NOONG GABI NG KASAL, NATUKLASAN KO ANG LIHIM NA NAGPABAGSAK SA MUNDO KO
Ako si Elara. Ulila na ako, at ang tanging kasama ko sa buhay ay ang malupit kong madrasta na si Tita Rosing.
Dahil sa pagkalulong ni Tita Rosing sa sugal, nabaon kami sa utang. Para makabayad, nagawa niya ang isang bagay na hindi ko mapapatawad: Ibinenta niya ako.
Ipinagkasundo niya akong ipakasal kay Don Alessandro Del Fuego.
Si Alessandro ay isang bilyonaryo, pero kilala siya sa tawag na “Ang Halimaw sa Kursilyas.” Limang taon na raw itong paralyzed mula bewang pababa matapos ang isang car accident. Sabi-sabi, mainitin ang ulo nito, nananakit, at walang nagtatagal na asawa o caregiver.
“Tita, parang awa niyo na!” lumuhod ako sa harap niya. “Huwag po kay Alessandro! Sabi nila demonyo raw ‘yun! Magtatrabaho na lang po ako, babayaran ko ang utang niyo!”
Sinampal ako ni Tita Rosing. “Tumigil ka! Nakabayad na siya ng 20 Milyon! Sa ayaw at sa gusto mo, magiging Mrs. Del Fuego ka. Besides, lumpo naman ‘yun. Wala siyang magagawa sa’yo sa kama. Magiging nurse ka lang!”
Sa araw ng kasal, gusto kong tumakas. Nakaupo si Alessandro sa wheelchair sa harap ng altar. Ang mukha niya ay walang emosyon, matalim ang tingin, at nakakatakot. Ni hindi niya hinawakan ang kamay ko.
Pagkatapos ng kasal, dinala agad ako sa kanyang malaking mansyon. Umalis si Tita Rosing dala ang pera, iniwan akong nanginginig sa takot kasama ang bago kong asawa.
Pagsapit ng gabi, dinala kami sa Master Bedroom.
Ang tahimik. Sobrang lakas ng kabog ng dibdib ko. Nasa gilid ng kama ang wheelchair ni Alessandro.
“Tulungan mo akong lumipat sa kama,” utos niya. Ang boses niya ay malalim at nakakapanindig-balahibo.
“O-Opo, Sir,” nauutal kong sagot.
Lumapit ako. Mabigat siya. Inakbayan niya ako para makaalalay siya.
Pero dahil sa bigat ng wedding gown ko at sa kaba, sumabit ang paa ko sa laylayan ng gown.
“Ahhh!” tili ko.
Nawalan ako ng balanse. Pareho kaming bumagsak sa malambot na kama. Napapikit ako, inaasahan kong dadaganan ko siya at magagalit siya. Inaasahan kong masasaktan ko ang “lumpo” niyang mga binti.
Pero… iba ang naramdaman ko.
Imbes na bumagsak ako nang pabigat, naramdaman ko ang matitigas na bisig na sumalo sa bewang ko. Ang pagbagsak namin ay naging controlled. Mabilis siyang gumalaw—masyadong mabilis para sa isang taong hindi makagalaw.
Idinilat ko ang mga mata ko.
Nasa ibabaw ko siya. Ang mga binti niya… naka-ipit sa pagitan ng mga hita ko at nakatukod nang maayos sa kama.
Ginamit niya ang mga tuhod niya para balansehin ang bigat niya.
Nanlaki ang mata ko. Tinitigan ko siya.
“N-Nakakatayo ka…?” bulong ko, halos hindi makahinga. “Hindi ka lumpo?”
Tumitig siya sa akin. Wala na ang galit sa mukha niya.
“Shhh,” bulong niya.
Bumangon siya. Tumayo siya sa gilid ng kama nang tuwid na tuwid.
Napaupo ako, tulalang-tulala. Parang gumuho ang mundo ko. Ang lahat ng alam ko ay kasinungalingan.
“Bakit?” tanong ko, umiiyak. “Bakit ka nagpapanggap?”
Naglakad siya papunta sa bintana at sumilip sa labas.
“Limang taon na ang nakararaan, naaksidente ako. Totoong nalumpo ako noon. Pero nung nasa ospital ako, narinig ko ang plano ng mga kamag-anak ko at business partners ko. Gusto nila akong patayin para makuha ang kumpanya. Kaya nagpanggap akong baldado habang nagpapagaling nang patago. Gusto kong makita kung sino ang tapat sa akin.”
Humarap siya sa akin.
“Kailangan ko ng asawa para makuha ang trust fund na iniwan ng Daddy ko bago ako tuluyang agawan ng kumpanya. Pero ayoko ng asawang pera lang ang habol.”
Lumapit siya at hinawakan ang mukha ko.
“Pinag-aralan kita, Elara. Alam kong ibinenta ka ng madrasta mo. Nakita ko kung paano ka nag-alaga ng tatay mo bago siya namatay. Ikaw lang ang nakita kong may busilak na puso.”
“Kaya binayaran ko ang madrasta mo hindi para bilhin ka… kundi para iligtas ka sa kanya.”
Hindi ako makapaniwala. Ang akala kong halimaw ay siya palang magliligtas sa akin.
“Anong mangyayari ngayon?” tanong ko.
Ngumiti si Alessandro. “Bukas, maglalakad ako palabas ng mansyon na ito kasama ka. Gugulatin natin ang lahat ng kaaway ko. At ang madrasta mo? Sisiguraduhin kong mabubulok siya sa kulungan dahil sa Child Trafficking at Estafa.”
Niyakap niya ako nang mahigpit.
“Huwag kang matakot, Mrs. Del Fuego. Mula ngayon, ako na ang sandalan mo. At hindi na ako uupo lang at manonood habang inaapi ka.”
Kinabukasan, naging headline sa balita ang pagbabalik ng “Haring Agila.” At sa tabi niya, naglalakad nang taas-noo ang babaeng akala ng lahat ay biktima, pero siya pala ang reyna ng kanyang buhay.
PAKASALAN ANG ISANG BILYONARYONG LUMPO—PERO NANG MATUMBA KAMI SA KAMA NOONG GABI NG KASAL, NATUKLASAN KO ANG LIHIM NA NAGPABAGSAK SA MUNDO KO
Ako si Elara. Ulila na ako, at ang tanging kasama ko sa buhay ay ang malupit kong madrasta na si Tita Rosing.
Dahil sa pagkalulong ni Tita Rosing sa sugal, nabaon kami sa utang. Para makabayad, nagawa niya ang isang bagay na hindi ko mapapatawad: Ibinenta niya ako.
Ipinagkasundo niya akong ipakasal kay Don Alessandro Del Fuego.
Si Alessandro ay isang bilyonaryo, pero kilala siya sa tawag na “Ang Halimaw sa Kursilyas.” Limang taon na raw itong paralyzed mula bewang pababa matapos ang isang car accident. Sabi-sabi, mainitin ang ulo nito, nananakit, at walang nagtatagal na asawa o caregiver.
“Tita, parang awa niyo na!” lumuhod ako sa harap niya. “Huwag po kay Alessandro! Sabi nila demonyo raw ‘yun! Magtatrabaho na lang po ako, babayaran ko ang utang niyo!”
Sinampal ako ni Tita Rosing. “Tumigil ka! Nakabayad na siya ng 20 Milyon! Sa ayaw at sa gusto mo, magiging Mrs. Del Fuego ka. Besides, lumpo naman ‘yun. Wala siyang magagawa sa’yo sa kama. Magiging nurse ka lang!”
Sa araw ng kasal, gusto kong tumakas. Nakaupo si Alessandro sa wheelchair sa harap ng altar. Ang mukha niya ay walang emosyon, matalim ang tingin, at nakakatakot. Ni hindi niya hinawakan ang kamay ko.
Pagkatapos ng kasal, dinala agad ako sa kanyang malaking mansyon. Umalis si Tita Rosing dala ang pera, iniwan akong nanginginig sa takot kasama ang bago kong asawa.
Pagsapit ng gabi, dinala kami sa Master Bedroom.
Ang tahimik. Sobrang lakas ng kabog ng dibdib ko. Nasa gilid ng kama ang wheelchair ni Alessandro.
“Tulungan mo akong lumipat sa kama,” utos niya. Ang boses niya ay malalim at nakakapanindig-balahibo.
“O-Opo, Sir,” nauutal kong sagot.
Lumapit ako. Mabigat siya. Inakbayan niya ako para makaalalay siya.
Pero dahil sa bigat ng wedding gown ko at sa kaba, sumabit ang paa ko sa laylayan ng gown.
“Ahhh!” tili ko.
Nawalan ako ng balanse. Pareho kaming bumagsak sa malambot na kama. Napapikit ako, inaasahan kong dadaganan ko siya at magagalit siya. Inaasahan kong masasaktan ko ang “lumpo” niyang mga binti.
Pero… iba ang naramdaman ko.
Imbes na bumagsak ako nang pabigat, naramdaman ko ang matitigas na bisig na sumalo sa bewang ko. Ang pagbagsak namin ay naging controlled. Mabilis siyang gumalaw—masyadong mabilis para sa isang taong hindi makagalaw.
Idinilat ko ang mga mata ko.
Nasa ibabaw ko siya. Ang mga binti niya… naka-ipit sa pagitan ng mga hita ko at nakatukod nang maayos sa kama.
Ginamit niya ang mga tuhod niya para balansehin ang bigat niya.
Nanlaki ang mata ko. Tinitigan ko siya.
“N-Nakakatayo ka…?” bulong ko, halos hindi makahinga. “Hindi ka lumpo?”
Tumitig siya sa akin. Wala na ang galit sa mukha niya.
“Shhh,” bulong niya.
Bumangon siya. Tumayo siya sa gilid ng kama nang tuwid na tuwid.
Napaupo ako, tulalang-tulala. Parang gumuho ang mundo ko. Ang lahat ng alam ko ay kasinungalingan.
“Bakit?” tanong ko, umiiyak. “Bakit ka nagpapanggap?”
Naglakad siya papunta sa bintana at sumilip sa labas.
“Limang taon na ang nakararaan, naaksidente ako. Totoong nalumpo ako noon. Pero nung nasa ospital ako, narinig ko ang plano ng mga kamag-anak ko at business partners ko. Gusto nila akong patayin para makuha ang kumpanya. Kaya nagpanggap akong baldado habang nagpapagaling nang patago. Gusto kong makita kung sino ang tapat sa akin.”
Humarap siya sa akin.
“Kailangan ko ng asawa para makuha ang trust fund na iniwan ng Daddy ko bago ako tuluyang agawan ng kumpanya. Pero ayoko ng asawang pera lang ang habol.”
Lumapit siya at hinawakan ang mukha ko.
“Pinag-aralan kita, Elara. Alam kong ibinenta ka ng madrasta mo. Nakita ko kung paano ka nag-alaga ng tatay mo bago siya namatay. Ikaw lang ang nakita kong may busilak na puso.”
“Kaya binayaran ko ang madrasta mo hindi para bilhin ka… kundi para iligtas ka sa kanya.”
Hindi ako makapaniwala. Ang akala kong halimaw ay siya palang magliligtas sa akin.
“Anong mangyayari ngayon?” tanong ko.
Ngumiti si Alessandro. “Bukas, maglalakad ako palabas ng mansyon na ito kasama ka. Gugulatin natin ang lahat ng kaaway ko. At ang madrasta mo? Sisiguraduhin kong mabubulok siya sa kulungan dahil sa Child Trafficking at Estafa.”
Niyakap niya ako nang mahigpit.
“Huwag kang matakot, Mrs. Del Fuego. Mula ngayon, ako na ang sandalan mo. At hindi na ako uupo lang at manonood habang inaapi ka.”
Kinabukasan, naging headline sa balita ang pagbabalik ng “Haring Agila.” At sa tabi niya, naglalakad nang taas-noo ang babaeng akala ng lahat ay biktima, pero siya pala ang reyna ng kanyang buhay.
